Analiza II monologu Hamleta (O wy, zastępy niebios! O ty, ziemio!)
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
O wy, zastępy niebios! O ty, ziemio! – wers 894–916, akt I, scena 5.

Hamlet jest wzburzony i oszołomiony. Przed chwilą rozmawiał z nim duch ojca, który wyznał prawdę o śmierci starego Hamleta i prosił o zemstę. Młody Hamlet tuż po zniknięciu ducha słania się na kolanach. Jego umysł jest wytrącony z równowagi. Zjawisko wywarło na młodym człowieku ogromne wrażenie, zwłaszcza, że bohater wciąż pamięta ojcowską miłość i wielkość, że wciąż cynicznie mówi o niewierności matki. Teraz ma potwierdzenie swych podejrzeń, że ojciec został zamordowany przez Klaudiusza.

Ta świadomość napawa Hamleta jeszcze większym obrzydzeniem do świata. Niesprawiedliwość, jaka się stała, rozdziera mu serce. Książę próbuje utrzymać się na nogach, sam dodaje sobie odwagi, postanawia pomścić zbrodnię. Bohater wypowiada słowa przysięgi, że będzie o krzywdzie ojca pamiętał.

Hamlet wie już teraz, że w Danii (i w ogóle w świecie) panuje ogromna obłuda. Ludzie uśmiechają się do siebie, a mają ręce pełne krwi i serce ciężkie od grzechów i niegodziwości. Hamlet z wielkim bólem i wściekłością zdaje sobie też sprawę, że i on będzie musiał się teraz uśmiechać, aby nie wydać się z zamiarem zemsty na stryju. Po złożeniu przysięgi na miecz, Hamlet modli się. Z pewnością o odwagę i pomysł na działanie – ale tego już Szekspir nie mówi.




  Dowiedz się więcej
1  Hamlet - ramowy plan wydarzeń
2  Rola języka w tragedii Szekspira
3  Hamlet na wesoło



Komentarze
artykuł / utwór: Analiza II monologu Hamleta (O wy, zastępy niebios! O ty, ziemio!)




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: