Analiza I monologu Hamleta (O, gdybyż to nadmiernie trwałe ciało / Zmiękło)

O, gdybyż to nadmiernie trwałe ciało / Zmiękło, ... – wers 366–403, akt I, scena 2.

Fragment ten wypowiada bohater po rozmowie z królem Klaudiuszem i matką na samym początku dramatu.

Wypowiadane słowa są wyrazem rozpaczy tytułowego bohatera, opisują pustkę, jaka została w jego duszy po śmierci ojca i po rozczarowaniu zachowaniem matki. Hamlet chce umrzeć. Świat wydaje mu się bezsensowny. Wstrzymuje bohater... więcej



Analiza II monologu Hamleta (O wy, zastępy niebios! O ty, ziemio!)

O wy, zastępy niebios! O ty, ziemio! – wers 894–916, akt I, scena 5.

Hamlet jest wzburzony i oszołomiony. Przed chwilą rozmawiał z nim duch ojca, który wyznał prawdę o śmierci starego Hamleta i prosił o zemstę. Młody Hamlet tuż po zniknięciu ducha słania się na kolanach. Jego umysł jest wytrącony z równowagi. Zjawisko wywarło na młodym człowieku ogromne wrażenie, zwłaszcza, że bohater wciąż pamięta ojcowską miłość ... więcej



Analiza III monologu Hamleta (O, jakiż ze mnie hultaj i cham podły!)

O, jakiż ze mnie hultaj i cham podły! – wers 773–841, akt II, scena 2.

Tekst dłuższy. Przeważa w nim ton emocjonalny, jak we wszystkich monologach Hamleta. Bohater zostaje sam nareszcie – jak mówi – po zakończeniu próby z aktorami i zamówieniu przedstawienia Zamordowanie Gonzagi.

Jest to monolog o duszy. Hamlet przeciwstawia siebie aktorowi, a przecież jego zachowanie na zamku to właś... więcej



Analiza IV monologu Hamleta (Być albo nie być – oto jest pytanie)

Być albo nie być – oto jest pytanie – wers 67–103, akt III, scena 1.

Monolog ten Hamlet wygłasza w wielkim zamyśleniu. Idzie sam w kierunku komnaty Ofelii, która się modli. Nie zauważa jej do pewnego momentu. Bohater jest przygnębiony, ale nie jest jednoznaczne, czy Hamlet wie o ukrywających się za kotarą królu i Poloniuszu. Cała następna scena – rozmowa z Ofelią – będzie trudna do interpr... więcej



Analiza V monologu Hamleta (To właśnie pora nocy sprzyjająca / Praktykom czarnoksięskim)

To właśnie pora nocy sprzyjająca / Praktykom czarnoksięskim... (Będę przemawiał do niej sztyletami) – wers 664–678, akt III, scena 2.

Scena nakłaniania Guildensterna do gry na flecie ma charakter symboliczny. Hamlet nie tylko demaskuje w niej dwulicowych kolegów, ale odkrywa przed całym światem z tragedii Szekspira, że jest człowiekiem nie do opanowania. Hamlet przez ten cały czas udawania szaleńca próbuje... więcej



Analiza VI monologu Hamleta (Modli się. Teraz mógłbym w mig to spełnić...)

Modli się. Teraz mógłbym w mig to spełnić... – wers 771–799, akt III scena 3.

W scenie modlitwy Klaudiusza, kiedy Hamlet ma doskonałą okazję zabić stryja i uczynić za dość ludzkiej sprawiedliwości, wtedy to odzywają się uczucia religijne Hamleta. Bohater zastanawia się bardzo logicznie nad tym, że śmierć Klaudiusza w chwili pojednania się z Bogiem nie będzie karą. Klaudiusz od razu pójdzie do nieba. Jego czyny b... więcej



Analiza VII monologu Hamleta (Jak wszystko mnie oskarża i jak bodźca / Dodaje mojej opieszałej zemście!)

Jak wszystko mnie oskarża i jak bodźca / Dodaje mojej opieszałej zemście! – wers 204 – 248, akt IV, scena 4.

Hamlet spotyka kapitana wojsk norweskich, który właśnie zmierza w kierunku Polski. Bojowe nastawienie, ochoczość, ambicje kapitana udzielają się Hamletowi. Bohater zaczyna rozważanie:

Jak wszystko mnie oskarża i jak bodźca
Dodaje mojej opieszałej zemście!
I czym jest człowiek, jeśli jego życia
Główną wartośc...
więcej



Analiza i interpretacja sceny na cmentarzu

Scena 1. aktu V, nazywana sceną grabarzy, należy do fragmentów zapowiadających w literaturze europejskiej nadejście barokowego teatru niesamowitości i grozy. Obraz cmentarza pokazany w tragedii Szekspira jest realistyczny. Dawniej, z powodu braku miejsc na nowe groby, rozkopywano stare mogiły. Czaszki i kości mogły więc być porozrzucane na przykościelnym cmentarzu. Atmosfera takiego miejsca była już przez to niesamowita, tajemnicza, groźna.... więcej



Literackie nawiązania do tradycji szekspirowskiego dramatu Hamlet - Zbigniewa Herberta Tren Fortynbrasa

Wiersz Herberta jest nawiązeniem do utworu Szekspira, stanowi interpretację XVII-wiecznej tragedii. Przede wszystkim Tren Fortynbrasa świadczy o żywotności motywu hamletowskiego w literaturze europejskiej. Jest odpowiedzią Herberta na kwestie filozoficzne poruszane przez Szekspira. Herbert-filozof wchodzi w dialog z najbardziej filozoficznym bohaterem kultury, jakim jest Hamlet.

Sytuacja liryczna wiersza Herberta nawiązuje do zako... więcej